Prethodno priopćenje
https://doi.org/10.20901/pm.62.1.02
Izvori konzervativnog antimodernizma: Joseph de Maistre, Louis de Bonald i Juan Donoso Cortés
Sebastian A. Kukavica
orcid.org/0009-0004-1259-4069
Sažetak
Antimodernizam se, u pravilu, tumači ili kao protumoderni resantiman karakterističan za djela apodiktički modernih mislilaca i umjetnika s kraja 19. i početka 20. stoljeća ili kao tradicija filozofskopovijesne, političkofilozofske i političkoteološke kritike progresa, sekularizacije, procesa modernizacije ili, uopćeno govoreći, patologijâ i neuralgijâ egzistiranja u modernom svijetu. U ovom se članku nastoji ponuditi teorija konzervativnog antimodernizma koja potonji shvaća kao specifičnu tradiciju kulturnopesimističke teorije i kritike moderniteta i moderne utemeljenu na suštinskim pojmovima konzervativizma, proizašlu iz kontrarevolucionarne političke misli, a koja epohu moderne tumači kao duhovnopovijesni stadij dekadencije nekoć zdrave i organičke kulture, dok modernitet konceptualizira kao metapolitički projekt prevrednovanja konstitutivnih vrijednosti predmodernog poretka smisla, pri čemu se nihilizam shvaća kao bit i usud moderniteta. Nasuprot tako mišljenoj epohi moderne i projektu moderniteta, konzervativni antimodernizam razvija viziju ili kulturne palingeneze onkraj moderne ili dovođenja moderniteta do ekstrema inherentnog nihilizma, a time i do samodokinuća moderne. Analizom političke misli trojice katoličkih kontrarevolucionarnih političkih filozofa – Josephade Maistrea, Louisa de Bonalda i Juana Donosa Cortésa – prikazat će se temeljne odrednice konzervativnog antimodernizma.
Ključne riječi
konzervativni antimodernizam; kritika moderniteta; kontrarevolucionarna misao; Joseph de Maistre; Louis de Bonald; Juan Donoso Cortés
Hrčak ID:
333823
URI
Datum izdavanja:
18.7.2025.
Posjeta: 1.096 *