Review article

https://doi.org/10.5281/zenodo.21494690

Ljubav kao trajno nedovršeni gestalt: Ontologija, pedagogija i rekurzivni model učenja i odnosa

Bojana Zorić orcid.org/0009-0005-2890-6853 ; Academy for Human Development, Belgrade

Abstract

Ovaj rad preispituje tradicionalni, statični model didaktičkog trougla iz pedagoške psihologije koji čine učitelj, učenik i sadržaj učenja, predlažući dinamičniji model koncentričnog kruga. Polazeći od hipoteze da svi elementi didaktičkog procesa proizlaze iz jedne zajedničke tačke, rad istražuje kako se ove uloge neprestano prepliću, rekonfigurišu i integrišu kroz procese samorefleksije i metakognicije. Povezivanjem kognitivnih procesa, mehanizama radne memorije i koncepta Gestalta sa fiziološkom metaforom komplementarnog delovanja autonomnog nervnog sistema, autor razvija rekurzivni model učenja i spoznaje. U drugom delu rada, ovaj pedagoški i ontološki okvir proširuje se na sferu međuljudskih odnosa, gde se ljubav definiše ne kao statično stanje, već kao dinamička sila i otvorena celina koja se neprestano uvećava kroz slobodnu volju izbora, recipročno davanje i primanje u zajednici. Zaključak ukazuje na to da učenje i ljubav počivaju na istom mehanizmu kružnog toka integracije, čime se kroz autentičan odnos sa drugima ostvaruje samosvest, zajedništvo i svest o sopstvenoj celovitosti.

Keywords

didaktički trougao; model koncentričnog kruga; rekurzivno učenje; metakognicija; Gestalt; autonomni nervni sistem; ontologija odnosa; ljubav kao aktivnost; integracija; zajedništvo

Hrčak ID:

349645

URI

https://hrcak.srce.hr/349645

Publication date:

1.9.2026.

Article data in other languages: english

Visits: 0 *